Kan NASA, met bezuinigingen en de vergrijzing van het station, leren genieten van het gat in de ruimte? – Ars Technica

Voor het geval je enige illusies had over de leeftijd van het Internationale Ruimtestation: maandag was het 25 jaar geleden dat de Zarya-module werd gelanceerd. Een kracht- en voortstuwingsmodule van Russische makelij vormde het middelpunt van het ruimtestation en de eerste bewoners arriveerden twee jaar later.

Met andere woorden: een deel van de hardware op het ruimtestation bevindt zich nu al een kwart eeuw in de ruige omgeving van de ruimte. Vragen over hoe lang dit fenomeen zou kunnen duren zijn meer geworden dan louter theoretische vragen.

NASA worstelt al een tijdje met de vraag hoe ze van het Internationale Ruimtestation kunnen overstappen. Er bestaat een algemeen gevoel dat het, gezien het feit dat er al meer dan twintig jaar mensen in een lage baan om de aarde leven, een goed idee zou zijn om deze lijn vast te houden.

Het plan dat NASA heeft opgesteld is om het ISS te blijven besturen – indien mogelijk gezien de aard van de verouderende hardware en de soms zwakke relatie met Rusland – tot 2030. Daarna zou NASA graag zien dat een of meer privéjetbedrijven het ISS gaan exploiteren. faciliteiten In een lage baan om de aarde. Het bureau zou vervolgens tijd verhuren op die commercieel geëxploiteerde stations en deze delen met astronauten uit andere landen, maar ook met ruimtetoeristen.

Het probleem is dat het nu heel goed mogelijk lijkt dat er in 2030 geen particuliere faciliteiten meer in een baan om de aarde zullen vliegen, wat aanleiding zou geven tot de gevreesde ‘g’ – in NASA-taalgebruik: gat In mogelijkheden.

Gat of geen gat

Na de laatste bemande Apollo-vlucht in 1975 had de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie pas met de komst van de Space Shuttle in 1981 de capaciteit om astronauten de ruimte in te sturen. Deze onderbreking van zes jaar in de bemande ruimtevlucht was pijnlijk voor de ruimtevaartorganisatie. Het proces werd herhaald in 2011, toen de Space Shuttle met pensioen ging en NASA bijna negen jaar moest wachten op een vervanging, in de vorm van SpaceX’s Crew Dragon.

Deze twee hiaten werden veroorzaakt door een combinatie van slechte planning, onvoldoende financiering en te optimistische tijdlijnen. Gelukkig is het moeilijk voor te stellen dat NASA binnenkort te maken krijgt met een gat in de capaciteit van de menselijke ruimtevaart. Het bureau beschikt niet alleen over het Dragon-ruimtevaartuig, maar Boeings Starliner-voertuig zou binnenkort ook moeten gaan vliegen. NASA heeft ook zijn eigen Orion-ruimtevaartuig. Verder kijkend: SpaceX heeft een groter Starship-ruimtevaartuig op komst, Sierra Space is van plan om uiteindelijk een bemanning aan de Dream Chaser toe te voegen, en Blue Origin plant ook een bemand ruimtevaartuig. leuk vinden Zegt het antwoord in Drie vrienden!NASA zal het binnenkort hebben Overvloed of overdaad Van bemanningsvoertuigen.

Het grootste probleem is nu waar ze heen zullen gaan.

NASA plant al ongeveer een half decennium de verhuizing naar ‘commerciële LEO-bestemmingen’, bekend als CLD’s. Het heeft ontwikkelingscontracten met Axiom Space, Blue Origin en Voyager Space voor drie verschillende concepten Samenwerken met andere bedrijven, inclusief SpaceX en Vast Space, met verschillende plannen. De autoriteit verwacht in 2026 grote ‘diensten’-contracten te gunnen aan een of meer bedrijven om de ontwikkeling van privéstations te ondersteunen.

De echte vraag is of deze opties over vier jaar klaar zullen zijn. Ruimtestations zijn moeilijk. Het kostte NASA en een half dozijn andere ruimtevaartorganisaties over de hele wereld tien jaar om de eerste elementen van het Internationale Ruimtestation te plannen, bouwen en lanceren. Van deze bedrijven wordt verwacht dat ze het sneller en voor veel minder geld doen.

Misschien is de kloof oké

Maandag zei een NASA-functionaris tijdens een bijeenkomst van het Human Exploration and Operations Committee van NASA’s Advisory Board dat hij geen gat in de lage baan om de aarde wilde zien. Maar Phil McAllister, directeur van de Commercial Spaceflight Division op het NASA-hoofdkwartier die toezicht houdt op het CLD-programma, zei dat hij er een zou kunnen accepteren als het resultaat een langetermijnoplossing zou zijn.

“Dat zou slecht zijn, en ik wil geen gat”, zei McAllister. “Maar als CLD’s er niet klaar voor zijn, kunnen we er misschien wel een hebben. Persoonlijk denk ik niet dat dit het einde van de wereld zou zijn. Het zou niet onomkeerbaar zijn, vooral niet als het op relatief korte termijn gebeurt. Dat zou van invloed kunnen zijn op onderzoek.” Tot op zekere hoogte, maar we kunnen profiteren van Crew Dragon en Starliner om het gap-effect te verkleinen.”

McAllister zei dat de twee ruimtevaartuigen zo kunnen worden uitgerust dat een tweekoppige bemanning maximaal tien dagen in de ruimte kan blijven om het noodzakelijke onderzoek te voltooien.

Eén reden waarom deze kloof onvermijdelijk is, is de financiële sector. McAllister wees op de mogelijkheid van federale bezuinigingen in de komende sessies, nu de Amerikaanse regering de uitgaven in toom houdt. “Met alle budgettaire uitdagingen die we hebben, moet er iets gebeuren”, zei hij.

Het Amerikaanse Congres is al enigszins terughoudend in het volledig financieren van commerciële ruimtestations, en het lijkt niet onredelijk dat verminderde financiering voor commerciële ruimtestations hun ontwikkeling zou vertragen.

Hoewel McAllister de kwestie maandag niet heeft behandeld, hebben sommige commerciële ruimtestationbedrijven ook hun zorgen geuit over het spook van een ISS-uitbreiding. Als NASA of het Congres aandringen op verlenging van de verouderende faciliteit tot na 2030, zal dit waarschijnlijk haar vermogen verzwakken om particulier kapitaal aan te trekken voor commerciële alternatieven.