Studie: 10 UNESCO-bossen stoten meer koolstofdioxide uit dan ze opnemen

GENVE – Locaties met enkele van ’s werelds meest waardevolle bossen, waaronder Yosemite National Park en het Indonesische regenwoud Sumatra, stoten meer warmtevasthoudende koolstofdioxide uit dan ze de afgelopen jaren hebben opgenomen, aldus een door de Verenigde Naties gesteund rapport.

Volgens het donderdag vrijgegeven rapport zijn factoren zoals houtkap, bosbranden en landontginning voor de landbouw de schuldige. Overtollige koolstof blijkt uit slechts 10 van de 257 bossen die zijn aangewezen als UNESCO-werelderfgoed.

De in Zwitserland gevestigde Internationale Unie voor het behoud van de natuur en UNESCO, het culturele en educatieve agentschap van de Verenigde Naties, zeiden dat hun rapport de allereerste beoordeling biedt van broeikasgassen die worden geproduceerd en opgenomen in bossen die op de UNESCO-lijst staan. Het onderzoek was gebaseerd op informatie die werd verzameld door middel van monitoring ter plaatse en van satellieten.

De studie draagt ​​bij aan het toenemende bewijs dat menselijke activiteiten en de gevolgen van klimaatverandering – waarvan wetenschappers zeggen dat extreme weersomstandigheden zoals droogtes en bosbranden waarschijnlijker zijn geworden – sommige van de natuurlijke koolstofputten die koolstofdioxide uit de lucht absorberen in netto jaar hebben veranderd. ronde bronnen van koolstofdioxide. de afgelopen twee decennia.

“Alle bossen moeten een troef zijn in de strijd tegen klimaatverandering”, zegt Tales Carvalho Resende, een van de auteurs van het rapport en werkt voor de in Parijs gevestigde UNESCO. “De bevinding van ons rapport dat zelfs enkele van de meest bekende en best beschermde bossen, zoals die op werelderfgoedlocaties, daadwerkelijk kunnen bijdragen aan klimaatverandering, is verontrustend.”

De gevolgen van klimaatverandering zullen velen in het achterhoofd houden wanneer wereldleiders dit weekend in Glasgow bijeenkomen voor een grote VN-conferentie over klimaat die bekend staat als COP26.

De tien locaties die van 2001 tot 2020 netto koolstofbronnen waren, waren de tropische regenwouden van Sumatra; Biosfeerreservaat Rio Platano in Honduras; Grand Canyon National Park en Yosemite National Park in de Verenigde Staten: Waterton Glacier International Peace Park in Canada en de Verenigde Staten; het Barberton Makhongua-gebergte in Zuid-Afrika; Kinabalupark in Maleisië; Nur Uvs Basin in Rusland en Mongolië; de regio Greater Blue Mountains in Australië; en Nationaal Park Morne Trois Pitons in Dominica.

De netto koolstofemissies van de tien locaties samen bedragen echter weinig vergeleken met de in totaal bijna 190 miljoen ton koolstofdioxide die elk jaar wordt geabsorbeerd door de 257 bossen die op de UNESCO-lijst staan. Hiervan waren ongeveer 80 locaties volledig neutraal, terwijl de rest netto koolstofabsorbeerders waren.

De tien locaties waren goed voor bijna 5,5 miljoen ton netto CO2-uitstoot. De meest impactvolle waren de tropische regenwouden van Sumatra, die ongeveer 1,2 miljoen ton uit de atmosfeer verwijderden, maar nog eens 4,2 miljoen ton vrijgaven – resulterend in een netto-uitstoot van ongeveer 3 miljoen ton. Uit de studie bleek dat dit kwam door een combinatie van houtkap en houtoogst, evenals het effect van landbouw.

In de Verenigde Staten heeft Yosemite netto bijna 700.000 ton koolstof gegenereerd, grotendeels als gevolg van de verwoestende bosbranden in de regio in de afgelopen jaren.

Tales Carvalho Resende heeft verwezen naar vier “echt enorme bosbranden” in de afgelopen tien jaar op de werelderfgoedlocaties.

“Werelderfgoedlocaties dienen als laboratorium – als observatoria van veranderingen in het milieu”, voegde hij eraan toe. “Wat er op werelderfgoedlocaties gebeurt, is slechts het topje van de ijsberg… in termen van emissies is het slechts een klein deel van het hele plaatje.”

———

Volg de berichtgeving van de AP over de klimaattop op http://apnews.com/hub/climate